Guurtemoei zit al heur dagen,
Langer toch dan iemand heugt,
Zonder prijzen, zonder klagen,
Zonder schijn van leed of vreugd.

Oud, dat moet zij wis wel wezen;
Zeker meer dan tachtig jaar;
Want al veertig jaar voordezen
Zat zij zoo als heden daar.

Suf en stil was ze ook al tijen;
Altijd was 't eene oude vrouw,
Die maar zwijgend zit te breijen
Voor het venster aan de Gouw.

klik voor het volledige vers

Dit knipsel werd mij toegestuurd door Ada Koetsier uit Santa Barbara, California, USA. Bedankt !
Het zou kunnen stammen uit de 1e of 2e Wereldoorlog toen er gebrek aan alles was, wie weet het?